Wat is De Smaak te Pakken?
De Smaak te Pakken is een mobiel kooklaboratorium dat lesprogramma’s ontwikkelt voor leerlingen op de basisschool. Daarnaast organiseert De Smaak te Pakken buiten schooltijd onvergetelijke kookacties voor groepen kinderen (4-12 jr.) en groepen volwassenen.
Door het gebruik en het proeven van de natuurlijke ingrediënten wordt de nieuwsgierigheid naar de herkomst en het seizoen waarin ze groeien opgewekt waardoor ook een bredere kijk op de natuur als geheel ontstaat.

Expertise

De Smaak te Pakken heeft expertise in het op maat ontwikkelen en uitvoeren van integrale voedingsprojecten op de schooltuinen en
(in mindere mate) binnen de basisschool. Deze holistische benadering

heeft tot doel: het verbetering van de relatie met echt eten.
Dit ontstaat niet door het kiezen voor een specifiek product, maar
ontstaat vanuit een breed gevoel en affiniteit met voeding, het eigen lijf en omgeving.

De Smaak te Pakken geeft lessen waarin het samen eten bereiden en proeven centraal staat. Het ‘lokaal’ is tot nu toe meestal de in een ronde tent ingerichte mobiele keuken. Kenmerkend is verder dat er met echt vuur/echte messen, echt (herkenbaar) vers voedsel gewerkt wordt.

Inhoudelijk belangrijk is het expliciet laten ervaren van het verband dat er is tussen diverse aspecten van voedsel
Al deze aspecten hebben hun belang en plek in een les van De Smaak te Pakken. Soms op de achtergrond, soms heel expliciet.

• het leggen van inhoudelijke verbinding tussen bv.: bewerken van de grond, het seizoen, en het bereiden van eetbare seizoensproducten.
  Maar de verbinding kan ook gemaakt worden tussen de herkomst van het product, geografische ligging, verhouding arm en rijk, etc etc.
  
• het integreren van werkhouding;focus, geduld, alertheid, precisie.
• integreren van ervaren van samenzijn;delen, samenwerken.
• integreren van ruimte geven om eigenheid uit te drukken (in bv. samenstelling,afwerking of presentatie van een gerecht) .
• integreren van aandacht voor het materiaal waarmee gewerkt wordt.

De Smaak te Pakken heeft 6 jaar praktijkervaring (o.a op de schooltuinen) in de manier waarop kinderen daar het best ontvankelijk voor gemaakt kunnen worden.
Haar ervaring is dat cognitieve kennis bij veel kinderen beter beklijft als de lesstof in de praktijk wordt ervaren. Veel scholen hebben daar de tijd, de expertise of de materialen niet voor. Bovendien vergeten de kinderen de verassend associatieve manier van praten, de beeldende aspecten en de bijzondere sfeer die de Smaak te Pakken gebruikt niet gauw en dus ook de lesstof niet.

De aandacht voor het ‘hoe’ aspect van een les is wezenlijk voor het laten beklijven van de lesstof.
Creatief denken, het leggen van verbanden is de grondhouding van de Smaak te Pakken. Het trainen van die houding is volgens DStP van essentieel belang in het kunnen opvangen en ombuigen van de grote problematiek in klimaat, energie en voeding waar ook de toekomstige generatie mee te maken krijgt.  

naar boven

Met kinderen op zoek naar de eetbare geheimen van de natuur
reacties van kinderen tijdens de les en observaties van het team

Uit volle kracht schudde Joël aan de stam van de appelboom. ‘Hoe weet je nou wanneer een appel rijp is?’, riep Juliana (7). Op dat moment viel er eentje op haar hoofd. ‘Au, wat zijn ze hard.’

‘Wist jij dat een appel meerdere schatkamers heeft waarin hij zijn zaadjes bewaard? In een aardappel zit geen schatkamer met zaadjes.’ Daan (10)

‘Ik vul mijn appel met stukjes abrikoos, walnoot, kaneel en citroengeschil.’ Juno (9)

‘Alle groenten voor de groentesoep groeien onder de grond: wortel, aardpeer, pastinaak, ui, venkel en aardappel. Ik snijd ze klein en Loek snijdt ze groot’, zegt Nicolo (12).

‘Heeft Leonardo da Vinci de tomaat gekend? Zo ja, is het dan waar dat hij de opgerolde pizza heeft bedacht?’, vraagt Machiel (12). ‘Het maakt mij niet uit,’ zegt Yasser (12), ‘van deze kookles kom ik eindelijk tot rust.’

‘Nu ik weet hoe ik Leonardo’s pizzakrullen moet maken, weet ik het geheim van het recept. Ik ga dat met niemand delen.’ Femke (9)

Een groepje kinderen stapelt aan de rand van het voetbalveld van het volkstuinencomplex een eigen vuuroven van bakstenen. Takken worden gezaagd alsof hun leven ervan afhangt. Al snel stijgen de eerste rookpluimen op. De oranje vlammen betoveren Boyd en zijn vriendje Casper. Urenlang staren ze in de vlammen.  Het hele kook- en eetgebeuren gaat aan hen voorbij.

Heel lang geleden, bij gebrek aan vuurpotten, wikkelden mensen rauw voedsel in groene bladeren of boetseerden ze er, in gebieden waar klei in de grond zat, klei omheen. Dit, om het eten te kunnen garen in het vuur, zonder dat het verbrandt.
Bram (7) haalt, net als toen, zijn kleibal uit de hete kolen. Hij tikt hem open met een steen en een stoot van warme rozemarijnlucht doet hem stralen. ‘Het is gaar!’

‘Ik vind het leuk om verschillende eetbare zaden op het kaartje te plakken. Zaden kun je roosteren en laten ontkiemen. Maar dat ga ik zeker niet proeven, want thuis eten we dat nooit.’ Billie (11)

‘Groenten snijden is een leuk werkje. Knolselderij en venkel ken ik niet. Als Bruno  met z’n handen aan de groenten heeft gezeten, wil ik er niet meer mee koken. Dat is echt vies, net als groenten met aarde eraan.’ Beshir (11)

‘Je denkt toch niet dat ik iets ga proeven wat ik niet ken terwijl de hele klas naar me kijkt. Stel dat ik ervan moet kotsen.’ Malik (11)

‘Pesto maken vind ik geweldig’, zegt Elsbeth (8). ‘Later word ik een cateraar en dan drink ik bij mijn eigen tapas een borrel.’

‘Ik weet zeker dat koeien ook vlees eten. Ze eten toch mieren?’ Jane (11)

'De koeienpoep ruikt naar warm gras, veel lekkerder dan mijn eigen poep na het eten van vlees.' Estrella (7)

naar boven